باربارا

از چهار ماهِ پیش که به شهرِ کوچیک #آتن (Athens) در ایالت #جورجیا (Georgia) در #آمریکا اومدیم، در محلِ کارم متوجه یک نکته جالب شدم. مردمِ این شهر عاشقِ این هستند که صورتحساب شون رو با نوشتنِ چک پرداخت کنند؛ روزای اول به نظرم میومد چقدر تو این شهرِ کوچیک، آدم هایِ با دست خطِ خوب و زیبا زیاده. بیشتر که دقت کردم، دیدم تقریبا همه این آدمهایِ خوش خط، خانم هستند و همشون هم در رِنجِ سنیِ ۵۰ تا ۶۵ بودند. نه اینکه دیگران اصلا خوش خط نباشن، نه؛ ولی تو این گروه خیلی تعدادشون زیاد بود.
به چند نفرشون گفتم: «تو این شهر خوش خط زیاده ها!» همشون بدونِ استثنا با تعجب میگفتن: «جدی؟ نمیدونم!» سوالمو عوض کردم؛ این دفعه پرسیدم: «کی باعث شد اینقدر خط تون خوب شه؟» جالب این بود همه جوابشون باز یکی بود: «خانومِ باربارا، معلمِ کلاسِ دوم! اون همیشه می گفت که خوش خط بنویسم.»
یه معلم تو یه شهرِ کوچیک در طولِ زمانِ کارش رویِ خوش خطیِ دانش آموزانش کار کرده بود و من داشتم اثرِ کارشو بعدِ سال های سال می دیدم.
از یکیشون پرسیدم: «خانمِ باربارا آدمِ خاصی بود؟»
گفت: «نه!»
- معلمِ معروفی بود؟
- نه!
- زنده ست؟
- نمیدونم!
این سوالها رو از چند نفرِ دیگه هم پرسیدم و دقیقا همین جوابها رو شنیدم.
این ماه سوالم رو عوض کردم. از هر خانمی در اون گروهِ سنی که خطِ خوبی داشت میپرسیدم: «معلمِ کلاسِ دوم تون خانومِ باربارا بوده؟» همشون با قیافههایِ حیرت زده، با تعجب یه جواب میدادن: «آره... از کجا میدونی؟!»

از چهار ماهِ پیش که به شهرِ کوچیک #آتن (Athens) در ایالت #جورجیا (Georgia) در #آمریکا اومدیم، در محلِ کارم متوجه یک نکته جالب شدم. مردمِ این شهر عاشقِ این هستند که صورتحساب شون رو با نوشتنِ چک پرداخت کنند؛

روزای اول به نظرم میومد چقدر تو این شهرِ کوچیک، آدم هایِ با دست خطِ خوب و زیبا زیاده. بیشتر که دقت کردم، دیدم تقریبا همه این آدمهایِ خوش خط، خانم هستند و همشون هم در رِنجِ سنیِ ۵۰ تا ۶۵ بودند. نه اینکه دیگران اصلا خوش خط نباشن، نه؛ ولی تو این گروه خیلی تعدادشون زیاد بود.

به چند نفرشون گفتم: «تو این شهر خوش خط زیاده ها!» همشون بدونِ استثنا با تعجب میگفتن: «جدی؟ نمیدونم!» سوالمو عوض کردم؛ این دفعه پرسیدم: «کی باعث شد اینقدر خط تون خوب شه؟» جالب این بود همه جوابشون باز یکی بود: «خانومِ باربارا، معلمِ کلاسِ دوم! اون همیشه می گفت که خوش خط بنویسم.»

یه معلم تو یه شهرِ کوچیک در طولِ زمانِ کارش رویِ خوش خطیِ دانش آموزانش کار کرده بود و من داشتم اثرِ کارشو بعدِ سال های سال می دیدم.

از یکیشون پرسیدم: «خانمِ باربارا آدمِ خاصی بود؟»

گفت: «نه!»

- معلمِ معروفی بود؟

- نه!

- زنده ست؟

- نمیدونم!

این سوالها رو از چند نفرِ دیگه هم پرسیدم و دقیقا همین جوابها رو شنیدم.

این ماه سوالم رو عوض کردم. از هر خانمی در اون گروهِ سنی که خطِ خوبی داشت میپرسیدم: «معلمِ کلاسِ دوم تون خانومِ باربارا بوده؟» همشون با قیافههایِ حیرت زده، با تعجب یه جواب میدادن: «آره... از کجا میدونی؟!»

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:8.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:107%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri",sans-serif; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}
برچسبها: باربارا, معلم نمونه, خوشنویسی, کلاس